سعدی :

شیخ مشرف الدین مصلح بن عبدالله سعدی شیرازی از ستاره های قدر اول آسمان ادب ایران

است . وی در حدود سال 606 ه ق چشم بر جهان گشود . نظم و نثر بدیع او زبان فارسی را

به اعلی درجه فصاحت رسانیده و در هر عصری آثار وی از ارزش و اهمیت خاصی بر خوردار

بوده است . وی در شیراز به دنیا آمد در اوایل جوانی پدر خود را از دست داد . سعدی علاقه

شدیدی به سیر و سیاحت داشت و فتنه مغول و آشفتگی و اوضاع بد شیراز وی را به ترک

میهن مجبور ساخت . بغداد ، سوریه ، مکه ، افغانستان ، ترکستان ، هند و کاشمر از جمله

اماکنی بودند که سعدی در آن اقامت داشته است . پس از بازگست به شیراز و آرام شدن

اوضاع به خدمت اتابک ابوبکر بن سعد زنگی رسید و تخلص  خود ( سعدی ) را از وی گرفت .

در 655 ه ق بوستان را به نظم کشید و در 656 ه ق گلستان را به نثر مسجع که از شاهکارهای

ادبی ایران زمین است را تصنیف کرد . علاوه بر بوستان و گلستان ، سعدی کلیاتی دارد که

حاوی غزلیات ، قصاید ، قطعات و ترجیع بندها و رباعیات وی است . سعدی به سال 691 ه ق

در شیراز وفات یافت و در سعدیه شیراز که زیارتگاه صاحبدلان بود مدفون شد

  پاره نخست